Korzec to stara osada historyczna, przez  którą od dawien dawna wiodły szlaki handlowe z Konstantynopola na północ i na zachód, a również szlaki wojenne hord tatarskich, ruskich i kozackich, grabiących i niszczących te piękne wołyńskie ziemie.

         Rzeka Korczyk jest główną sprawczynią wyglądu miasta, które pobudowało się wzdłuż otworzonych przez nią jarów.

    Na zachód od miasta za jarem Korczyka stoi na wzgórzu wśród drzew katolicki kościół pod wezwaniem św. Antoniego (pierwotnie Wniebowzięcia NMP).
        Pierwszą, drewnianą świątynię  zbudował w tym miejscu w 1633 r. książę Karol Korecki, obecną, murowaną, wybudował w 1706 r. miejscowy proboszcz Stanisław Kropornicki; w tym samym roku erygowano parafię katolicką. W 1916 r. kościół znacznie rozbudowano, zmieniając jego oriętację. W  1962  r. został zamieniony w magazyn środków chemicznych. W  1990 r.  zwrócono go wiernym w stanie dewastacji. Po generalnym remoncie w  1994 r. odbyła się uroczysta konsekracja.
   Jest to świątynia jednonawowa, z transeptem utworzonym przez XVIII-wieczny korpus, do którego z boków dobudowano obszerną nawę i stosunkowo niewielkie prezbiterium. Pierwotne prezbiterium z przylegającymi zakrystiami tworzy obecnie wysoką, ośmioboczną kaplicę nakrytą kopułą z lukarnami - dominujący akcent w bryle budowli. Kaplicą boczną jest także dawna kruchta z krzywoliniowym frontonem. Dobudowane w 1916 r. części nawiązują do barokowego stylu kościoła. Nad skrzyżowaniem naw wznosi się wysoka, dwukondygnacyjna sygnaturka. We wnętrzu zwracają uwagę kryształowe sklepienia pierwotnej nawy oraz barokowe ołtarze przeniesione ze zniszczonego kościoła w Międzyrzeczu Koreckim.
        Przy kościele znajduje się mogiła żołnierzy polskich poległych w walkach z bolszewikami w 1920 r. Teren kościelny otacza mur, w który wbudowano dzwonnicę z trzema arkadowymi prześwitami na dzwony. W narożniku muru dwukondygnacyjna kapliczka z XVIII-XIX w.